Το Δημοτικό Διαμέρισμα Κοξαρέ περιλαμβάνει τους οικισμούς:Κοξαρέ, Ατσιπάδες, Κατσογρίδα, Παλέ. Έχει 401 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Το όνομά του προέρχεται από τον πρώτο οικιστή της Κόξαρη, γόνο Βυζαντινής οικογένειας. Οι πρώτες μαρτυρίες για κατοίκηση στην ευρύτερη περιοχή ανάγονται στα μεσομινωικά χρόνια: στα όρη της Κουρούπας σε υψόμετρο 735μ. εντοπίστηκε και ανασκάφηκε από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή το 1989 Μινωικό Ιερό Κορυφής. Πρόκειται για αίθριο ιερό, αγροτικού χαρακτήρα που καλύπτει έκταση περίπου 200τμ. Εκτείνεται σε δύο άνδηρα που ορίζονται από φυσικούς βράχους, οι οποίοι αποτελούν τον «Περίβολο» του Ιερού. Το σημαντικότερο μνημείο της βυζαντινής περιόδου είναι η εκκλησία του Αγ Γεωργίου στη θέση Φατρελιανά ο οποίος χρονολογείται τον 15ο αιώνα. Διασώζεται το όνομα του Κτήτωρα Θεοδοσίου Σαγκαμά ενώ στο εσωτερικό του ναού διακρίνονται οι τοιχογραφίες με θέματα την Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Αγ Γεώργιο, τον Ευαγγελισμό, την Φιλοξενία του Αβραάμ, την ανάσταση του Λαζάρου, την Μεταμόρφωση και άλλες.
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λευκογείων περιλαμβάνει τους οικισμούς:Λευκόγεια, Αμμούδι, Γιαννιού και Σχοινάρια. Έχει 369 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Τα Λευκόγεια πήραν το ονομασία τους, άλλοι λένε από το λευκό χώμα τον άσπρουγα «Λευκή Γή», άλλοι λένε από τα πολλά λευκά λουλούδια που βγαίνουν στο λιβάδι και το χωράφι του σχολείου και άλλοι από τα χωράφια της Λευκής της τότε Λευκογιανής νύφης των Παλαιολόγων που της τα παραχώρησε ο Γενίτσαρος Βείσης-Ξύγκης, «Λευκής Γαία» Παράδοση αναφέρει πως οικιστής του χωριού ήταν ο Αχιλλέας Τζες εξόριστος από την Κων/πολη, του οποίου η γυναίκα ήταν της οικογένειας των Παλαιολόγων, αργότερα εγκαταστάθηκαν και κάτοικοι της Γαύδου.
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μαριού περιλαμβάνει τους οικισμούς: Μαριού και Παλαιά Ταβέρνα. Έχει 289 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και σε υψόμετρο 220μ.
Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία του χωριού προέρχεται από το όνομα μιας βοσκοπούλας που ζούσε κάποτε στο μέρος εκείνο και ονομαζόταν Μαριώ. Η καταγωγή της ήταν από τα Σφακιά. Η Μαριώ είχε πολλούς αδερφούς που ήταν βοσκοί και κάθε τόσο έλεγαν να πάμε να δούμε την Μαριώ και έτσι με τον καιρό ο τόπος που ζούσε η βοσκοπούλα ονομάστηκε Μαριού.
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Μύρθιου περιλαμβάνει τους οικισμούς: Μύρθιος, Καλυψώ, Κάμπος, Κόκκινα Χωράφια, Πλακιάς, Φοίνιξ.
Η Μύρθιος απέχει 36 χλ από το Ρέθυμνο και έχει ωραία θέα προς τον όρμο του Πλακιά και το Λιβυκό πέλαγος. Είναι γενέτηρα του μεγάλου γλωσολόγου Γεωργίου Χατζηδάκη. Είναι το δεύτερο σε μέγεθος Δημοτικό Διαμέρισμα με 536 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός. Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία του χωριού προέρχεται από την λέξη μυρτιά επειδή κάποτε στο κέντρο του χωριού υπήρχε μία μεγάλη μυτριά η οποία σήμερα δεν υπάρχει. Οι κάτοικοι του χωριού δεν είναι όλοι γνήσιοι Κρήτες. Πολλοί ήρθαν κυρίως από την Ελλάδα, αλλά υπάρχουν και άποικοι από τα Σφακιά και άλλα μέρη της Κρήτης. Στο χωριό ήρθαν και κατοίκησαν και κουρσάροι.
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Ροδακίνου περιλαμβάνει τους οικισμούς:Άνω Ροδάκινο, Κάτω Ροδάκινο, Κόρακας, Πολύριζο και έχει 428 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Το Ροδάκινο είναι ένα χωριό που βρίσκεται 47 km νοτιοδυτικά από την πόλη του Ρεθύμνου, δυτικά από το χωριό Σελλιά και είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε δύο υψώματα. Η ονομασία του χωριού οφείλεται, όπως πιστεύουν μερικοί, σε μια ροδακινιά που είχε φυτρώσει στην περιοχή και επιδή ήταν τόσο ξερός τόπος η ύπαρξη κάποιου δέντρου εθεωρείτο μεγάλο γεγονός. Άλλοι πάλι λένε πως ονομάστηκε έτσι γιατί ο ορίζοντας, όπως φαίνεται από τα χωριά αυτά έχει σχήμα ροδακίνου. Υπάρχουν και μερικοί που υποστηρίζουν πως δόθηκε αυτή η ονομασία στα χωριά γιατί οι άνθρωποι είναι ροδοκόκκινοι από τον ήλιο. Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι επειδή τα δύο χωριά, Άνω και Κάτω, χωρίζονται από ένα φαράγγι από το όποίο περνούσε ένας ξεροπόταμος και το φαράγγι αυτό ονομαζόταν Ρίκινθος κατ΄ επέκταση το Ρίκινθος έγινε Ροδάκινο.
ΟΝΟΜΑΣΙΑ / ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Ο σημερινός οικισμός της Αγίας Γαλήνης, βρίσκεται χτισμένος πάνω στην αρχαία μινωική πόλη ΣΟΥΛΙΑ, η οποία ήταν μια από τις εκατό πόλεις της Κρήτης που περιγράφει ο Όμηρος. Ήταν τόπος λατρείας και υπήρχε ναός αφιερωμένος στη θεά ΑΡΤΕΜΗΣ. Η ιστορία της ΣΟΥΛΙΑΣ συνεχίζεται μέχρι τον 7ο αιώνα οπότε και καταστρέφεται από πειρατές.
Απομεινάρια αυτής της πόλης και του ναού, όπως κτίρια, τάφοι, μάρμαρα και δυο γρανιτένιες κολώνες που κοσμούν έως σήμερα την εκκλησία του χωριού, έχουν βρεθεί στην Αγία Γαλήνη.
Ο όρμος της Αγίας Γαλήνης ήταν κατάλληλο αγκυροβόλιο για καράβια, και χρησιμοποιήθηκε στις επαναστάσεις του 1821 και 1866 για την εκφόρτωση πολεμοφοδίων. Αργότερα επειδή ήταν το πλησιέστερο λιμάνι στην έφορη και ελαιοπαραγωγική περιοχή της Αμπαδιάς και των Μελάμπων το χρησιμοποιούσαν για τη φόρτωση ελαιολάδου στα πλοία, αλλά δεν υπήρχαν κάτοικοι.
Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1884 τότε που κατασκευάστηκαν για εμπορικούς σκοπούς οικοδομές, αποθήκες λαδιού και κάποιες κατοικίες.
Με τα χρόνια η εμπορική κίνηση και η εξαγωγή ελαιολάδου αυξήθηκε σημαντικά και για το λόγο αυτό ιδρύθηκε Τελωνείο. Μετά από μερικά χρόνια (1890) κατοικούσαν μόνιμα τον οικισμό περίπου 20 άτομα.
Το όνομα της η Αγία Γαλήνη, σύμφωνα με την παράδοση, το οφείλει στην αυτοκράτειρα του Βυζαντίου Ευδοκία (ή Αθηναϊς κόρη του αθηναίου φιλόσοφου Λεοντίου) η οποία στο ταξίδι της εξορίας της για την Αφρική αντιμετώπισε με το πλοίο της μεγάλη καταιγίδα, ενώ βρισκόταν όχι μακριά από την αρχαία πόλη Σουλία. Ζητώντας την βοήθεια της Παναγίας, υπέδειξε στο πλήρωμα να πλησιάσει στη στεριά, και έκανε τάμα αν γαληνέψει η θάλασσα να χτίσει μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία Αγία Γαλήνη.
Πράγματι το πλοίο άραξε σώο στην απάνεμη παραλία του χωριού, που ποτέ δεν σηκώνονται κύματα, και η αυτοκράτειρα άρχισε να οικοδομεί τον ναό, που ονόμασε ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΓΙΑ ΓΑΛΗΝΗ και μετά από χρόνια έγινε ΑΓΙΑ ΓΑΛΗΝΗ. Σε αυτό το Βυζαντινό ναό της Παναγίας, που είναι σπάνιας αρχιτεκτονικής, είναι το σημερινό νεκροταφείο του χωριού.
ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΙ ΔΑΙΔΑΛΟΣ
Στην Αγία Γαλήνη βρίσκεται και το σπήλαιο του Δαιδάλου όπου κατά το γνωστό μύθο κρύφτηκε, ο Δαίδαλος, διωκόμενος από τον βασιλιά Μίνωα και από εκεί κατάφερε μαζί με το γιο του Ίκαρο να πετάξουν προς την ελευθερία χρησιμοποιώντας φτερά κολλημένα με κερί που τα κατασκεύασε ο ίδιος.
Ο βράχος που χρησιμοποίησαν σαν ορμητήριο για την πτήση τους ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος βρίσκεται δεξιά στο λιμάνι, και ατενίζει το πέλαγος σαν να τους αποχαιρετά ακόμα και σήμερα για το μοιραίο ταξίδι τους.
Στο σημείο αυτό υπάρχουν σήμερα δύο αγάλματα του Δαίδαλου και του Ίκαρου, την ώρα της προετοιμασίας για το ταξίδι τους, και είναι εύκολα προσβάσιμα στον επισκέπτη.
Η φύση φρόντισε να ικανοποιήσει τις επιθυμίες όλων των επισκεπτών του Δήμου Αγίου Βασιλείου, με τις εκπληκτικής ωραιότητας και καθαρότητας παραλίες, με τα μοναδικής ομορφιάς και αγριότητας βουνά που όμως είναι προσεγγίσιμα, τα σπάνια είδη λουλουδιών, βοτάνων, δέντρων αλλά και ζώων που οι ερευνητές δεν έχουν ακόμα καταγράψει τον αριθμό τους.
Παρουσιάζεται η συνοπτική οικονομική κατάσταση προϋπολογισμού/απολογισμού Εσόδων - Εξόδων για το έτος 2011.
Μπορείτε να κατεβάστε το αρχείο του προϋπολογισμού σε μορφή Word (.doc) ή σε μορφή Acrobat (.pdf)