Ονομασία Χωριού
Πιστεύεται ότι πήρε το όνομα από ένα δρομίσκο που περνούσε μέσα από το δάσος και που υπήρχε στην περιοχή ή από το δριμύ αέρα που φυσά εκεί (Ρεθεμνιώτικος Πανδέκτης Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη) ή από το δάσος, που ήταν ένας φυσικός δρυμός από βελανιδιές.(δρυς=βελανιδιά+μίσχος=μικρό στέλεχος που συνδέει το φύλλο με το φυτό, κοτσάνι), άποψη που είναι επικρατέστερη και πιο συνηθισμένη. Στην εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος» γράφεται με ύψιλον, στην εγκυκλοπαίδεια «Υδρία» και στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς» με γιώτα.
Ο Οικισμός του ΚΑΤΣΟΓΡΙΔΩ
Μικρός οικισμός που ανήκει στην Κοινότητα Δρυμίσκου που με έδρα τη Δρύμισκο αποτελούσαν Αγροτικό Δήμο το 1911.(Ν. Φασατάκης σελ.221). Βρίσκεται περίπου στο μέσον της διαδρομής, Δρύμισκος-Δρυμισκιανό Αμμούδι. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες κατοίκων, στον οικισμό ήταν εγκατεστημένες αρκετές οικογένειες και ασχολούνταν με την καλλιέργεια των περιουσιών τους. Σήμερα ο οικισμός είναι ερειπωμένος και πολλές οικογένειες του Τ.Δ. Δρυμίσκου που το επίθετό τους είναι Κατσογριδάκης, το έχουν πάρει από τον παραπάνω οικισμό.( Προφορική μαρτυρία, Αριστείδη Αριστ. Κατσογριδάκη).
Απογραφές - Διοικητική Ένταξη και Διαίρεση
Η Δρύμισκος χτίστηκε πριν την Ενετοκρατία (Ρεθεμν. Πανδέκτης Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη σελ.116) και πρωτοεμφανίζεται στην Ενετική απογραφή του 1577 από τον Francesco Barozzi που αναφέρεται ως Dhrimisco και στην απογραφή του 1583 από τον Πέτρο Καστροφύλακα έχει 316 κατοίκους. Στην απογραφή του 1630 από τον Francesco Basilikata αναφέρεται Drimisco.Στην Αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται Vrimisco,κατά πάσα πιθανότητα λανθασμένη γραφή, με 5 χριστιανικές και 5 μουσουλμανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 έχει 170 χριστιανούς κατοίκους και αποτελούσε ένα από τα δώδεκα χωριά του Δήμου του Αγίου Πνεύματος που έχει έδρα το χωριό Άρδακτος. Στην απογραφή του 1900 επί Κρητικής Πολιτείας η Δρύμισκος έχει 233 κατοίκους. Το 1902 καταργήθηκε ο Δήμος Αγ.Πνεύματος και το χωριό εντάχτηκε στο Δήμο Λάμπης.Το 1911 η Δρύμισκος εμφανίζεται ως έδρα αγροτικού Δήμου μαζί με τον οικισμό Κατσογρίδω.Το 1920 στην απογραφή του Ενιαίου Ελληνικού Κράτους ο πληθυσμός του χωριού είναι 233 κάτοικοι. Το 1925 η Δρύμισκος γίνεται έδρα ομώνυμης κοινότητας σύμφωνα με το υπ’ αριθμ. ΦΕΚ 27/31-1-1925.
Στις απογραφές που ακολουθούν μέχρι τις μέρες μας είναι:
1928 Κοινότητα Δρυμίσκου 225 κάτοικοι
1940 Κοινότητα Δρυμίσκου 197 κάτοικοι
1951 Κοινότητα Δρυμίσκου 162 κάτοικοι
1961 Κοινότητα Δρυμίσκου 143 κάτοικοι
1971 Κοινότητα Δρυμίσκου 100 κάτοικοι
1981 Κοινότητα Δρυμίσκου 93 κάτοικοι
1991 Κοινότητα Δρυμίσκου 80 κάτοικοι
2001 Κοινότητα Δρυμίσκου 56 κάτοικοι
Παρατηρούμε μια συνεχή και επικίνδυνη μείωση του πληθυσμού τα τελευταία χρόνια.
Τα ονόματα των Προέδρων της Κοινότητας είναι:
Περισσάκης Στυλιανός (1933)
Μαράκης Χαράλαμπος (1936)
Κατσογριδάκης Κυριάκος (1937-1938)
Μαράκης Χαράλαμπος (1939-1941)
Κυριακάκης Αριστοτέλης (1942)
Μαρκάκης Ιωάννης (1943-1944)
Σερδάκης Νικόλαος (1945-1947)
Παπαδάκης Εμμαν (1948-1951)
Σταυριανάκης Νικόλαος (1952-1964)
Κατσογριδάκης Νικόλαος (1965-1981)
Γεννάδιος Γεώργιος (1982-1990)
Παπαδάκης Ευάγγελος (1991-1998)
Το 1998 καταργήθηκαν οι κοινότητες και δημιουργήθηκαν οι καποδιστριακοί δήμοι (Ν .2539/1977, ΦΕΚ 768/24-7-1998).΄Ετσι δημιουργήθηκε και ο Δήμος Λάμπης στον οποίο υπάγεται και το Τ.Δ. Δρυμίσκου.
Οι πρόεδροι του Τοπικού Συμβουλίου είναι:
1999-2002 Κυριακάκης Γεώργιος
2003-2006 Ανυφαντάκης Παύλος
2007- Ανυφαντάκης Παύλος, μέχρι σήμερα.
Ιστορικά Στοιχεία ΔΡΥΜΙΣΚΟΥ
Δεν είναι ακριβώς γνωστό το πότε δημιουργήθηκε το Χωριό. Όμως, η παλαιά εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου που έχει κτιστεί με δωρεά του Γεωργίου Μελισσηνού γύρω στα 1317-1318, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το χωριό πρέπει να υπήρχε από την εποχή εκείνη. Την εποχή της Ενετοκρατίας 1211-1668 δεν παρουσιάζεται πλούσια δραστηριότητα ή και να υπήρχε δεν έχει διασωθεί. Μόνο κάποιες αγοροπωλησίες όπως στο υπ’ αριθμ. 158/21-2-1640 Συμβόλαιο όπου ο Γιάννης Γλάμπε από τη Λαμπηνή, πουλά την περιουσία του, που την είχε αγοράσει από τον κάτοικο της Δρυμίσκου Μανόλη Βλαστό, στο Νικολό Μουδάτσο. (Ν.Φασατάκης σελ.46).
Στις αρχές του 17 αιώνα οι Βενετοί διέγνωσαν την Τουρκική απειλή και εκ των πραγμάτων ήταν αναγκασμένοι να πάρουν κάποια μέτρα αυτοπροστασίας.΄Ετσι το 1633 δημιουργούν τις σκοπιές-παρατηρητήρια με τη συμμετοχή και των κατοίκων του χωριού στις Νότιες ακτές του Λιβυκού Πελάγους, για να ελέγχουν την όποια κίνηση του εχθρού από τη θάλασσα, αλλά συγχρόνως να μπορούν να παρακολουθούν και τις τυχόν κινήσεις των πειρατών. Όταν δε έβλεπαν κάποιον κίνδυνο να τους πλησιάζει, το άναμα της φωτιάς ήταν ο τρόπος επικοινωνίας των παρατηρητηρίων μεταξύ τους, σύνθημα για να παρθούν τα αναγκαία μέτρα.
Ακολουθούν τα χρόνια της Τουρκοκρατίας 1669-1898 που οι πληροφορίες πριν το 1821 δεν είναι ιδιαίτερα αρκετές και αφορούν περισσότερο την κανονική ζωή. Από εκεί και έπειτα είναι γνωστό ότι οι Δρυμισκιανοί δίνουν συνεχώς το παρόν και με σημαντική προσφορά και θυσίες στους εθνικούς αγώνες. Πρώτη αναφορά γίνεται το 1823 όπου το χωριό πυρπολήθηκε για πρώτη φορά από τους Τούρκους και στη διάρκεια της επανάστασης του 1867 για δεύτερη φορά από το Ρεσίτ πασά. Μάλιστα δε λέγεται, σύμφωνα με την παράδοση του χωριού, ότι οι Τούρκοι άρπαξαν κάποτε 200 περίπου παιδιά της Δρυμίσκου και των γύρω χωριών και τα πήγαν στη θέση Ταλιεράδων, κοντά στη Μονή Πρέβελη, όπου και τα σκότωσαν μ’ ένα φρικτό τρόπο. ΄Εβαλαν όλα τα παιδιά σ’ ένα αλώνι και τα αλώνισαν με άλογα. Από το μαρτύριο αυτό δε γλίτωσε κανένα. Το αλώνι αυτό του μαρτυρίου λέγεται ότι υπάρχει ακόμα.
Α) ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Την ίδια περίοδο αναδείχτηκαν μεγάλοι αγωνιστές :Ο Νικόλαος Κατσογριδάκης, που αγωνίστηκε ως βαθμοφόρος το 1866 και το 1878.Ο Ιωάννης Μιχ. Μαράκης, που αγωνίστηκε σ’ όλους τους αγώνες από το 1866 και μετά το 1878 ως οπλαρχηγός. Ο Μιχαήλ Μαράκης ήταν πατέρας του προηγούμενου που σκοτώθηκε στον αγώνα του 1878 στον ΄Αι Γιώργη τον Απάνω-Σήφη Μονοφατσίου και άφησε πολυμελή οικογένεια. Ο Στυλιανός Περισσάκης που από το 1867 υπηρέτησε ως αποσπασματάρχης του Παύλου Κορωναίου και πολέμησε σε αρκετές μάχες, όπως Κανδάνου, Ακουμίων, Καμαριώτη, Γερακάρι, Αγίου Μύρωνα, Αμπελακίου, Τυλίσσου, Μουρνές (όπου πληγώθηκε ελαφρά), Ασφενταμέ, Αγγελιανών, ΄Αι Γιάννη Μυλοποτάμου, Ασφένδου, Σελλιών, Βοθόνων, (πάνω από τους Κομητάδες, στις 20-8-1867), για τον οποίο ο Γενικός Αρχηγός Ρεθύμνης Παύλος Κορωναίος μιλά με τα πλέον κολακευτικά λόγια. Το 1878 εκλέχτηκε πληρεξούσιος της επαρχίας Αγίου Βασιλείου, επιμελητής στρατοπέδου στο νομό Σφακίων, οπλαρχηγός Α΄τάξης και μέλος της Προσωρινής Διοίκησης της Κρήτης. Ο Γεώργιος Ι. Σερδάκης, που πολέμησε στην επανάσταση του 1896 από τους πρώτους. Γι’ αυτό αργότερα πήρε τον τίτλο του οπλαρχηγού Β΄τάξης και διορίστηκε ως φρούραρχος του δήμου Αγίου Πνεύματος. Ο Ιωάννης Φαρσεδάκης, που πήρε μέρος στον αγώνα του 1866, όπου έδειξε άριστη διαγωγή. Παραβρέθηκε στις μάχες Αγγελιανών, -Αγίου Ιωάννου και Ζουθυλάκου κατά την εισβολή του Ομέρ στο Μυλοπόταμο, Ασφένδου, Σελλιών, Ακουμίων, Βοθόνων. Του απενεμήθη ο τίτλος του εκατόνταρχου. Ο Ιωάννης Χιονάς που συμμετείχε στους αγώνες του 1866,1878 και μετά. Πήρε το βαθμό του εκατόνταρχου το 1878.
Στις επόμενες περιόδους οι Δρυμισκιανοί συνεχίζουν να δίδουν το παρόν συμμετέχοντας ενεργά και σε άλλες εθνικές εξορμήσεις, όπως του Μακεδονικού Αγώνα, των Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας.
Στο Μακεδονικό αγώνα, σύμφωνα πάντα και με τις προφορικές μαρτυρίες των κατοίκων, στην επίλεκτη ομάδα των 90 ανδρών του Καπετάν Γιάννη ή Βαβουράκη Ιωάννη από την Κρύα Βρύση, συμμετείχε και ο Στυλιανός Γρηγ. Σταυριανάκης από τη Δρύμισκο. Στις μάχες που έδωσαν τραυματίστηκε ο Καπετάν Γιάννης και τότε συνέβη το εξής περιστατικό. Στην προσπάθειά του Στυλιανού Γρηγ. Σταυριανάκη να σηκώσει στην πλάτη του τον Καπετάν Γιάννη, παρά τις αντιρρήσεις του τραυματία που τον προέτρεπε να φύγει για να σωθεί τουλάχιστον εκείνος, δέχτηκε τα πυρά των αντιπάλων. Τον έσωσε ο κολεός της ξιφολόγχης που ήταν κρεμασμένη στη μέση και που την βρήκε το βόλι. Το σημείο της ξιφολόγχης λύγισε και αποτελεί για την οικογένεια του ιερό κειμήλιο σήμερα.
Β) ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Στο Ηρώον του Χωριού είναι καταγραμμένα τα ονόματα των αγωνιστών που έπεσαν για την πατρίδα, στις παρακάτω πολεμικές επιχειρήσεις:
Στο Μακεδονικό αγώνα 1904-1908 έχουμε τον Δημόκριτο Π. Μιχελακάκη, οπλίτη, που έπεσε νεκρός το 1905.
Την περίοδο του 1912-1922 έχουμε τον Ιωάννη Π. Σταυριανάκη και Ευάγγελο Α. Σταυριανάκη, οπλίτες, πού έπεσαν μαχόμενοι για την πατρίδα .Επίσης έχουμε τον Ιωάννη Εμμαν. Σαββάκη ως τον πρώτο πεσόντα αστυφύλακα το 1926.
Την περίοδο του 1940-41 σκοτώθηκαν οι εξής Χρήστος Γ. Μαράκης , ενωματάρχης Β.Χ. ,ο Χρήστος Γ. Σερδάκης, Ενωματάρχης Β.Χ.,ο Παν. Ι. Σταυριανάκης, Λοχίας,ο Νικόλαος Στ. Σταυριανάκης, οπλίτης,ο Νικόλαος Εμμαν. Μουρνιανάκης, οπλίτης και ο Αριστείδης Ε. Παπαδάκης, οπλίτης.
Την περίοδο του 1940-1944 έχουμε τον Στυλιανό Αντ. Κατσογριδάκη, υπομοίραρχο, τον Ευάγγελο Ε. Σταυριανάκη ,υπολοχαγό, τον Κων/ντίνο Γ. Μαράκη, ανθυπασπιστή Β.Χ. και Ιωάννη Εμμαν. Μαράκη, χωροφύλακα. Την περίοδο αυτή της κατοχής και του εμφυλίου πολέμου οι Δρυμισκιανοί θεώρησαν χρέος τους να βοηθήσουν τους ξένους στρατιώτες που πολέμησαν στο πλευρό τους ( ΄Αγγλους, Αυστραλούς, Νεοζηλανδούς),πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής τους. ΄Ετσι στη Δρύμισκο περιέθαλψαν και διέθρεψαν 30 ΄Αγγλους αξιωματικούς και στρατιώτες οι οικογένειες 1) Εμμανουήλ Γ.Σερδάκη,2)Κων/ντίνου Εμμ.Σταυριανάκη,3)Νικολάου Π.Σταυριανάκη,4)Αλεξάνδρου Γ. Κυριακάκη και 5) Αθανασίου Π.Σταυριανάκη.
Εκκλησίες
Στη Δρύμισκο υπάρχουν οι παρακάτω εκκλησίες:
1) Παναγία η Γέννηση
Βρίσκεται στην τοποθεσία «Μελισσηνιάκω», όπου τα τελευταία χρόνια μεταφέρθηκε και το νεκροταφείο του χωριού. Ο ναός προεκτάθηκε Δυτικά με την προσθήκη νάρθηκα του οποίου η στέγη έχει χαλάσει πριν από πολλές δεκαετίες. Είναι η παλαιότερη εκκλησία στο χωριό. Χτίστηκε το 1317-1318 από δωρεά του Γεωργίου Μελισσηνού και αγιογραφήθηκε από το Μιχαήλ Βενέρη. Αυτό μας μαρτυρεί και η επιγραφή που βρίσκεται στην πρόθεση. Υπάρχουν αξιόλογες τοιχογραφίες που τις περισσότερες έχει καταστρέψει ο χρόνος και τις έχουν καλύψει τα άλατα. Όμως με την πρόσφατη συντήρηση που έγινε από τη Αρχαιολογική Υπηρεσία, έγινε δυνατό να φανούν σήμερα καλύτερα. Γιορτάζεται από την ενορία στις 8 Σεπτεμβρίου.
2) Παναγία η Κοίμηση
Βρίσκεται στο παλαιό νεκροταφείο του χωριού. Είναι μεγάλη Βασιλική, κεραμοσκεπής. Η πόρτα της που βρίσκεται στη Νότια πλευρά έχει θαυμάσιο υπέρθυρο με ίχνη χρώματος γύρω από αυτό. Εσωτερικά είναι ασπρισμένος όλος σχεδόν ο ναός. Τοιχογραφίες φαίνονται επίσης στο βορεινό τοίχο, κάτω από τον ασβέστη και τα άλατα. Στον ίδιο τοίχο κάτω από τυφλό πλευρικό αψίδωμα, εικονίζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου. Γιορτάζεται από την ενορία στις 15 Αυγούστου.
Τα παλαιότερα χρόνια η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου ήταν μοναστήρι. Πολλές φορές οι Τούρκοι περνούσαν από τη μονή και οι μοναχοί, για να σώσουν τους θησαυρούς της εκκλησίας, τους έριχναν σ’ ένα άγνωστο πηγάδι. Η παράδοση ακόμα αναφέρει ότι ένας Τούρκος στρατιώτης λέρωσε κάποτε την εκκλησία και τις εικόνες της. Φεύγοντας όμως τυφλώθηκε. Σήμερα έχουν απομείνει μόνο μερικά χαλάσματα που θυμίζουν το παλαιό μοναστήρι.
3) ΄Αγιος Κωνσταντίνος
Βρίσκεται νότια του χωριού και σε απόσταση 2 χιλιομέτρων περίπου στον παλαιό οικισμό « Κατσογρίδω». Η στέγη του ναού αποτελείται από κεραμίδια καινούργια που αντικατέστησαν την παλαιά στέγη. Όμως τα νερά της βροχής έχουν προκαλέσει μεγάλη φθορά στο οικοδόμημα, με αποτέλεσμα οι τοίχοι του να είναι έτοιμοι να πέσουν. Διατηρούνται αξιόλογες τοιχογραφίες στο εσωτερικό του ναού, που ακόμα και σήμερα προκαλούν θαυμασμό και χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Γιορτάζεται από την ενορία στις 21 Μαϊου.
4) Ο Ναός της Αγίας Τριάδος
Βρίσκεται στο μέσον περίπου του χωριού και αποτελεί τον Καθεδρικό Ναό της ενορίας. Χτίστηκε το 1920 περίπου, από την προαιρετική συνεισφορά και εργασία των κατοίκων του χωριού. Είναι μεγάλη Βασιλική και το τέμπλο της είναι σπάνιο είδος καλλιτεχνίας. Γιορτάζεται από την ενορία 50 μέρες μετά το Πάσχα.
5) Άγιος Γεώργιος
Βρίσκεται νοτιοδυτικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 1500 μέτρων. Είναι χτισμένος επάνω σ’ ένα τεράστιο βράχο με αρκετό ύψος και καταπληκτική θέα. Χτίστηκε με προσωπική εργασία και ατομικά έξοδα του Γεωργίου Σταυριανάκη, κατοίκου της ενορίας. Γιορτάζεται από την ενορία στις 23 Απριλίου.
6) Άγιος Προκόπιος
Βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού και σε απόσταση περίπου 200 μέτρων. Χτίστηκε γύρω στο 1965 στη θέση ενός κατεστραμμένου ναού. Η πρωτοβουλία ανήκε στην Αγγελική Παπαδάκη και την Παγώνα Κυριακάκη που διενήργησαν έρανο για το σκοπό αυτό.΄Ετσι με τα χρήματα που συγκέντρωσαν και με την προσωπική εργασία των ενοριτών κατάφεραν να τον οικοδομήσουν. Γιορτάζεται από την ενορία στις 8 Ιουλίου.
7) Ο Προφήτης Ηλίας
Βρίσκεται νοτιοδυτικά του χωριού, σε απόσταση περίπου 700 μέτρων και σε περιοχή όμορη με αυτήν του Αγίου Γεωργίου. Χτίστηκε γύρω στα 1992 σε ιδιωτική έκταση που ανήκει στον εκλιπόντα ιερέα Μιχαήλ Κων/τίνου Σταυριανάκη κατόπιν προσωπικών του εξόδων και δεν έχει παραχωρηθεί στην Ενορία του χωριού.
ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΟΙ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ
Παρά τις προσπάθειες τα στοιχεία για τους παλαιότερους ιερείς, εφημερίους της ενορίας του χωριού, δεν είναι επαρκή. Η προσωπική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στους τάφους και τις επιγραφές τους στο παλαιό νεκροταφείο του χωριού ανέδειξε τα παρακάτω στοιχεία.
1) Ο εφημέριος Γεώργιος Κυριακάκης απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 1927.
2) Ο εφημέριος Κων/ντίνος Μαρκάκης απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1939.
3) Ο εφημέριος Στυλιανός Ψαρουδάκης αντικαταστάθηκε το 1951.
4) Ο εφημέριος Βασίλειος Στυλ.Σταυριανάκης απεβίωσε 30 Ιουλίου 1987. Στη συνέχεια εξυπηρέτησαν την ενορία οι παρακάτω ιερείς: Παλαμάς Κουτάντος, Γεώργιος Σπυρλιδάκης, Μιχαήλ Μαθιουδάκης, Αντώνιος Στριλιγκάς, Δημήτριος Παπαδομανωλάκης, Γεώργιος Λεμονάκης και σήμερα εξυπηρετεί την ενορία ο Παύλος Στεφανάκης από τον ΄Αρδακτο.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΡΥΜΙΣΚΟΥ
Το πρώτο σχολείο που ιδρύθηκε στη Δρύμισκο ήταν επί Κρητικής Πολιτείας το 1899 ως γραμματοσχολείο με το υπ’ αριθμ. 11/87/7-10-1899 ΕΕΚΠ, μονοτάξιο με 22 μαθητές. Με το υπ’ αριθμ.78/51/15-9-1900, έγινε ημιημερήσιο και με το υπ’αριθμ.87/66/27-11-1900, καταργήθηκε ως ημιημερήσιο. Ιδρύθηκε ως αδιαίρετο με το υπ’ αριθμ.103/67/3-9-1901 και ως τριτοβάθμιο αδιαίρετο με το υπ’ αριθμ. 41/42/28-7-1903. Καταργήθηκε με το υπ’ αριθμ.122/48/4-9-1905.Επανιδρύθηκε ως τριτοβάθμιο με το υπ’ αριθμ.375/42/7-9-1907 και ως κοινό με το υπ’ αριθμ. 80/24-2-1915.
Στην αρχή στεγάστηκε σε οίκημα της εκκλησίας κατάλληλα διαμορφωμένο. Βρισκόταν στο μέσον του χωριού δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας, λέγεται μάλιστα ότι ήταν παλαιότερα εκκλησία και η αυλή του νεκροταφείο. Το 1959 με έξοδα του Κράτους χτίστηκε καινούργιο κτίριο στην περιοχή του χωριού «αλώνια»,όπου και μεταστεγάστηκε. Αποτελείται από μια αίθουσα διδασκαλίας και δύο βοηθητικούς χώρους. Ο αύλειος χώρος είναι 800 τ.μ. και ο σχολικός κήπος 200 τ.μ. Το σχολικό έτος 1983-84 ήταν το τελευταίο έτος λειτουργίας του και οι ελάχιστοι μαθητές του ήταν αναγκασμένοι να φοιτήσουν στο Δημοτικό Σχολείο στα Κεραμέ.
α) Μαθητικό δυναμικό ανά δεκαετία
| Σχ. Έτη | Εγγραφέντες | Εξετεσθέντες | Προαχθέντες | ||||||
| αγόρια | κορίτσια | σύνολο | αγόρια | κορίτσια | σύνολο | αγόρια | κορίτσια | σύνολο | |
| 1915-16 | 17 | 12 | 29 | 17 | 12 | 29 | 6 | - | 6 |
| 1925-26 | 20 | 20 | 40 | 20 | 20 | 40 | 5 | 9 | 14 |
| 1935-36 | 19 | 4 | 23 | 19 | 4 | 23 | 19 | 4 | 23 |
| 1945-46 | 9 | 4 | 13 | 9 | 4 | 13 | 9 | 4 | 13 |
| 1955-56 | 23 | 7 | 30 | 23 | 7 | 30 | 23 | 7 | 30 |
| 1965-66 | 8 | 7 | 15 | 8 | 7 | 15 | 8 | 7 | 15 |
| 1975-76 | 1 | 5 | 6 | 1 | 5 | 6 | 1 | 4 | 5 |
| 1983-84 | 5 | 2 | 7 | 5 | 2 | 7 | 5 | 2 | 7 |
β) Δάσκαλοι - Διευθυντές
Στο σχολείο υπηρέτησαν οι παρακάτω:
Αρετάκης Σπ. ως γραμματοδιδάσκαλος το 1899, Περισσάκης Εμμαν. ως προσωρινός διδάσκαλος το 1903, Κοπανάκης Παύλος το 1907, Φλωρεντία Καρδάκη (1915-16), Νικόλαος Περάκης (1916-31), Ευδοκία Γεωργακάκη (1934-35), Ειρήνη Παπαδομιχελάκη (1941-49), Ε. Μαρκάκη (1949-50), Ειρήνη Παπαδομιχελάκη (1950-53), Μιχαήλ Πετυχάκης (1954-69), Μιχαήλ Τρουλλινός (1969-70), Ειρήνη Παπαδομιχελάκη (1974-75).Γιάννης Σταματογιαννάκης (1975-76), Νικόλαος Σαριδάκης (1978-79), Δημοσθένης Βασιλάκης (1983-84).
ΔΡΥΜΙΣΚΙΑΝΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Στις αρχές του 20 αιώνα παρατηρείται μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα προς την Αμερική που δεν έμειναν ανεπηρέαστοι και οι κάτοικοι της Δρυμίσκου. Οι άθλιες συνθήκες εργασίας και η οικονομική τους εξαθλίωση τους ανάγκασαν να αναζητήσουν καινούριες εμπειρίες.΄Εφυγαν να εργαστούν ορισμένο χρονικό διάστημα πεπεισμένοι ότι θα βελτιωθούν τα οικονομικά τους και θα επιστρέψουν πίσω στον τόπο τους χωρίς μιζέρια. ΄Ετσι διάλεξαν την Αμερική ως τον τόπο που υποσχόταν να δώσει λύσει σε κάθε βιοποριστικό τους πρόβλημα ΄Αλλοι απ’ αυτούς έμειναν μόνιμα δημιουργώντας οικογένεια και ξέχασαν ότι πρέπει να επιστρέψουν και άλλοι γύρισαν και έκαμαν τις όποιες επενδύσεις μπόρεσαν στον τόπο τους.
Αυτοί που μετανάστευσαν είναι:
Κων/ντίνος Κατσογριδάκης,γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Εμμανουήλ Μαράκης ,πήγε δυο φορές και γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Γεώργιος Μαράκης, γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Γεώργιος Μουρνιανάκης,αδελφός του Μανέλη,δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Εμμανουήλ Κυριακάκης, γιος του παπά Γιώργη,δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Μαρκάκης,αδελφός του Μαρκακογιάννη, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Ιωάννης Σταυριανάκης,γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Ευστράτιος Κυριακάκης, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Εμμαν. Μιχελακάκης, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Μιχαήλ Ι. Περισσάκης, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Ιωάννης Περισσάκης,πατέρας του Μιχαήλ,γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Γεώργιος Περισσάκης, γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Αντιγόνη Μιχελακάκη, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Εμμανουήλ και Ελευθέριος Σταυριανάκης, δε γύρισαν και πέθαναν εκεί.
Ευάγγελος Π.Γεννάδιος, δε γύρισε και πέθανε εκεί.
Εμμανουήλ Π. Γεννάδιος , γύρισε και δημιούργησε οικογένεια.
Μαρία Κ.Κατσογριδάκη,είναι μόνιμα εγκατεστημένη εκεί και έχει δημιουργήσει οικογένεια.
Γεώργιος Ανυφαντάκης ,πήγε στην Αφρική και δε γύρισε.
( Προφορική μαρτυρία, Αριστείδη Αριστ. Κατσογριδάκη).
Σταυριανάκης Κων/ντίνος του Βασιλείου
Διευθυντής Γενικού Λυκείου Σπηλίου
Οικισμός Αρδάκτου
Θέματα Τουριστικού ενδιαφέροντος
Τριόπετρα (ανατολική και δυτική) Μία από τις ομορφότερες παραλίες στην Ελλάδα που απλώνεται σε έκσταση από τον Άγιο Παύλο έως την παραλία των Λιγκρών στα Κεραμέ.
Είναι επισκέψιμη είτε μέσα από τα Ακούμια είτε από την μεριά του Αγίου Παύλου και των Κεραμέ, με δρόμο ασφαλτοστρωμένο ικανοποιητικά βατό.
Είναι μια παρθένα παραλία με αρκετές φυσικές ομορφιές, με τους ελαιώνες να φτάνουν μέχρι τη θάλασσα και να δένουν αρμονικά το τοπίο με τους πρόποδες του Σιδέρωτα.
Ένα από ιδανικότερα μέρη στην Ελλάδα για υποβρύχιο ψάρεμα λόγω ιδανικού βυθού που διαθέτει και τα άφθονα ψάρια του Λυβικού πελάγους, που φημίζονται για την γεύση τους.
Η περιοχή της Τριόπετρας είναι διάσπαρτη από αγροικίες από τα παλαιότερα χρόνια όπου οι κάτοικοι του χωριού εργαζόταν στη γιαλιά για να μην αναγκάζονται να επιστρέφουν το βράδυ στα Ακούμια. Είχαν από μία και πολλές φορές από δύο αγροικίες, τις οποίες τώρα επισκευάζουν και δημιουργούν όμορφες παραθεριστικές κατοικίες που σε πολλά σημεία της περιοχής δημιουργούν ακόμα και οικισμούς, όπως η Παναγία, ο Βρουλές, τα Λιτινιανά.
Στην ανατολική πλευρά της μικρής παραλίας εκβάλει ο Ακουμιανός ποταμός (Στόμιο) που χωρίζει την Τριόπετρα από την παραλία του Αγίου Παύλου στα Σακτούρια, είναι μια μαγευτική τοποθεσία που είναι επισκέψιμη όλο το χρόνο λόγω των ιδιαίτερων κλιματικών συνθηκών (δεν πέφτει σχεδόν ποτέ κάτω από τους 15 βαθμούς η θερμοκρασία). Στην παραλία της Τριόπετρας ο επισκέπτης μπορεί να φιλοξενηθεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια και να γευτεί ντόπιες μαγειρικές και ψάρια.
Επίσης υπάρχει εργαστήρι κατασκευής ταπισερί από την Αργυρή Αστρινάκη τηλέφωνο: 2832061376 στη μαγευτική τοποθεσία Χτιστό πάνω από την Τριόπετρα όπου με το εξαίρετο ταλέντο, τη φαντασία και τις καλλιτεχνικές ανησυχίες η Αργυρή κατασκευάζει έργα τέχνης για λίγους. Επίσης από αυτή την μαγευτική τοποθεσία μπορεί να θαυμάσει το απέραντο γαλάζιο από την παραλία του Πρέβελη και τη Γαύδο έως τα Παξιμάδια και τον Άγιο Παύλο.
Ι. Ν. Κοίμησης της Θεοτόκου είναι ο πολιούχος άγιος του χωριού, ο μεγαλύτερος και πιο επιβλητικός ναός στην εμφάνιση. Στο σημείο αυτό υπήρχε μια μικρή εκκλησία, την οποία γκρέμισαν το 1900 και άρχισαν να χτίζουν αυτή που υπάρχει σήμερα. τελείωσε το 1912 για το κτίσιμο της χρειάστηκαν 12 καμίνια ασβέστης, δούλεψαν πολλοί ντόπιοι μάστορες, ενώ το πάχος των τοίχων είναι 2,30μ. περίπου.
Είναι αγιογραφημένη στο εσωτερικό της, το τέμπλο είναι ξυλόγλυπτο και πάρα πολύ ωραίο, κατασκευάστηκε με κυπαρίσσια από του Πρέβελη από τον Τουρκοκρήτα γλύπτη Ιμπραήμ κατά έτη 1917-1918.Στην είσοδο της εκκλησίας υψώνεται το μεγαλοπρεπές καμπαναριό του χωριού το οποίο έχει ύψος 18,5 μ. και κατασκευάστηκε το 1946 από το φημισμένο εργολάβο Μάρκο Σκοτιδάκη με την προσωπική βοήθεια όλων των κατοίκων του χωριού.
Εορτάζει στις 15 Αυγούστου και είναι το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού που συγκεντρώνει πλήθος κόσμου κάθε χρόνο.
Ι. Ν. Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού, μικρή εκκλησία Βυζαντινής εποχής η παλαιότερη του χωριού χρονολογείται από το 13ο αιώνα έχει συντηρηθεί και αναστηλωθεί από την αρχαιολογική υπηρεσία και είναι προστατευόμενο μνημείο, είναι σκοτεινή και πιο χαμηλή από το έδαφος σαν κατακόμβη. Ολόκληρη η εσωτερική της επιφάνεια καλύπτεται από τοιχογραφίες μισοκατεστραμμένες από τους Τούρκους, λέγεται ότι κάποτε έτρεχε αγίασμα από τις τοιχογραφίες.
Εορτάζει στις 6 Αυγούστου και θεωρείται ένα από τα καλύτερα πανηγύρια του χωριού.
Στην περιοχή της Τριόπετρας και στους πρόποδες του Σιδέρωτα είναι σκαρφαλωμένο σε μια μαγευτική χαράδρα το μοναστήρι του Αγίου Ονουφρίου, δεξιά και αριστερά υψώνονται πάρα πολλοί ψηλοί βράχοι κομμένοι κάθετα και από τη βάση τους τρέχει καθαρό δροσερό νερό.
Το όλο τοπίο παρουσιάζει μια άγρια μεγαλοπρέπεια, η οποία υποβάλει τον επισκέπτη και η ψυχή του ανεβαίνει προς τα ύψη. Στο ίσωμα που είναι η εκκλησία υπάρχουν ερειπωμένα κελιά που μαρτυρούν ότι ασκήτεψαν ασκητές.
Έχει ανακαινιστεί και διαμορφωθεί πρόσφατα ο περιβάλλων χώρος και στις 12 Ιουνίου γίνεται μεγάλο πανηγύρι.
Οι ασκητές του Αγίου Ονουφρίου είναι ο άγιος Γέροντας (το όνομα του ήταν Γεράσιμος και η καταγωγή του ήταν από τον Αχλαδέ του δήμου Γεροποτάμου), που ασκήτεψε πριν από το 1868 και οι κάτοικοι των Ακουμίων τον αγάπησαν πάρα πολύ και διηγούνται με μεγάλη ευλάβεια περιστατικά της ζωής του, καθώς τον θεωρούσαν προστάτη της Περιφέρειας.
Επίσης στην Περιοχή Λιτινιανά βρίσκεται το μοναστήρι της Αγίας Άννας που ιδρύθηκε το 1913 περίπου από τον μοναχό Γενάδιο με καταγωγή από τα Ακτούντα το οποίο έγινε τόπος προσκυνήματος για την γύρω περιοχή για να πάρουν την συμβουλή και να δεχτούν την ευλογία του μοναχού.
Επίσης υπάρχουν η εκκλησίες του προφήτη Ηλία πάνω από την παραλία, η εκκλησία του Αγίου Γεράσιμου λίγο πιο κάτω από τον άγιο Ονούφριο, η εκκλησία της Παναγίας στην ομώνυμη τοποθεσία και οι άγιοι Απόστολοι στην ομώνυμη τοποθεσία.
Ι.Μ. Αγίου Αντωνίου (Κατεβατή), βρίσκεται στην τοποθεσία <<Κατεβατή>> και απέχει περίπου έξι χιλιόμετρα, από τ΄ Ακούμια, είναι πάρα πολύ ωραίο και περιποιημένο μοναστήρι.
Εκεί ασκήτεψε επί περίπου 50χρόνια ο πατήρ Θεοδόσιος ο οποίος ανέπτυξε μεγάλη δράση ως μοναχός προσευχόμενος και διδάσκων συνεχώς, ως ανακαινιστής και συντηρητής του μοναστηριού. Ο πατήρ Θεοδόσιος δημιούργησε με εξαντλητική προσπάθεια μια αληθινή όαση με τρεις μικρούς ναούς αφιερωμένους στην Παναγία, τον άγιο Αντώνιο και τον άγιο Νεκτάριο. Εορτάζει στις 17 Ιανουαρίου και έχει επισκέπτες από πολλά μέρη της Κρήτης.
{highslide type="img" url="lampis/dd/akoumia-vrisses/akoumia01.jpg" captionText="Ακούμια - Πανοραμική Άποψη" display=none} 
{/highslide} Τ' Ακούμια και οι Βρύσες, βρίσκονται στην ΝΑ πλευρά του Νομού Ρεθύμνης περίπου στο μέσον του δήμου Λάμπης.
Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 530 περίπου μέτρων από τη θάλασσα .στους βόρειους πρόποδες του όρους Σιδέρωτα στο νοτιοανατολικό άκρο κοιλάδας , η οποία σχηματίζεται μεταξύ των βουνών Κέδρος και Σιδέρωτας και διαρρέεται από τον Ακουμιανό ποταμό.
Τα γεωγραφικά όρια του δ.δ. Ακουμίων ορίζονται κυρίως από τον Ακουμιανό ποταμό , Βόρεια και Ανατολικά , Νότια από το Λυβικό πέλαγος με την παραλία της Τριόπετρας και δυτικά συνορεύει με τα Δ.Δ. Αρδάκτου και Κεντροχωρίου.
Τ΄ Ακούμια και οι Βρύσες είναι κτισμένα αμφιθεατρικά στους πρόποδες του Σιδέρωτα με καταπληκτική θέα βόρεια προς το Κέδρος δυτικά στη κοιλάδα του Κισσού και ανατολικά έως το Αμάρι την .
Από τα Ακούμια περνά ο κύριος οδικός άξονας που συνδέει το νομό Ρεθύμνης με το νομό Ηρακλείου , την πόλη του Ρεθύμνου με την Αγία Γαλήνη και την Μεσσαρά.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ
Ξεκινώντας την περιήγηση στην Αγία Γαλήνη και περπατώντας στα πλακόστρωτα σοκάκια του χωριού ανάμεσα στα ασβεστωμένα σπίτια με τα λουλουδιασμένα μπαλκόνια τους, τους μυρωδάτους βασιλικούς και τις πολύχρωμες βουκαμβίλιες θα βρείτε γραφικά καφενεία και παραδοσιακές ταβέρνες.
Στις όμορφες και ήσυχες γειτονιές μας θα συναντήσετε ανθρώπους, να κάθονται σε μικρές παρέες συζητώντας στις αυλές τους, να σας χαιρετούν σαν να είστε και εσείς μέρος αυτής της μικρής κοινωνίας.
Συνεχίζοντας τη βόλτα σας προς το λιμάνι μην παραλείψετε να ανέβετε στο λόφο για να δείτε από κοντά τα αγάλματα του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Η θέα του λιμανιού από τη μια και του χωριού από την άλλη θα σας κλέψουν την καρδιά.
Μετά ακολουθήστε το δρόμο που οδηγεί στην παραλία και περάστε διπλά από τον μεγάλο κήπο μας με την πυκνή βλάστηση. Οι πολύχρωμες τριανταφυλλιές και τα ψηλά δέντρα. θα σας μαγέψουν. Αν έχετε ζεσταθεί μπορείτε να κάνετε την πρώτη βουτιά σας εκεί στα βραχάκια δίπλα στον κήπο, τα νερά είναι καταγάλανα και υπάρχουν σκαλίτσες για την εύκολη πρόσβαση σας στην θάλασσα.
Η παραλία της Αγίας Γαλήνης, αν και οργανωμένη, δεν είναι πολύβουη και οι καταστηματάρχες, σεβόμενοι τους επισκέπτες, εκτός από τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες τους αφήνουν πάντα αρκετό ελεύθερο χώρο στην αμμουδιά για όλους. Ξαπλώστε στην αμμουδιά και απολαύστε το μπάνιο σας στα καθαρά και ήσυχα νερά της θάλασσας. Κάντε ένα διάλειμμά για έναν καφέ ή ένα δροσιστικό φρέσκο χυμό στις καφετέριες ή απολαύστε ένα καλό φαγητό στις πολύ καλές ταβέρνες που θα βρείτε κατά μήκος της παραλίας, στο λιμάνι και εντός του χωριού.
Η κρητική κουζίνα, άλλωστε, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας γι αυτό εδώ θα βρείτε πολλά εστιατόρια με παραδοσιακά πεντανόστιμα πιάτα και φρέσκα ψάρια από την περιοχή μας. Εδώ το φρέσκο ψάρι είναι πάντα της ημέρας καθώς οι ψαράδες προτιμούν να δίνουν τα ψάρια τους στις ταβέρνες και στους κατοίκους του χωριού, παρά να το διοχετεύουν στις ψαραγορές των κοντινών πόλεων.
Το απόγευμα το λιμάνι μας ενδείκνυται για μια ωραία βόλτα κατά μήκος του μόλου, μέχρι την άκρη στον φάρο. Θα δείτε τις βάρκες αραγμένες στη σειρά έτοιμες για την επόμενη ψαριά ή για μια ήσυχη βαρκάδα .
Και για τους έχοντες ρομαντική διάθεση μια βόλτα πάνω στο λιμενοβραχίονα το σούρουπο για να δείτε το ηλιοβασίλεμα, θα σας ανταμείψει. Το βλέμμα δεν σταματά να ταξιδεύει και ατενίζοντας το Λυβικό Πέλαγος θα παρατηρήσετε την αρμονία με την οποία δένει ο βράχος με την θάλασσα.
Από εκεί θα δείτε και την Σπηλιά της Αγίας Γαλήνης .Ένα θαλάσσιο σπήλαιο δίπλα στο λιμενοβραχίονα του λιμανιού της Αγίας Γαλήνης, έξω από το λιμάνι.
Η προσπέλαση και η διαδρομή μέσα στο σπήλαιο γίνεται μόνο με μικρές βάρκες αλλά δεν είναι δυνατή σε ημέρες θαλασσοταραχής. Έχει δύο μεγάλες εισόδους και οι επισκέπτες μπαίνουν από τη μια είσοδο και βγαίνουν από την άλλη. Μέσα στο σπήλαιο φωλιάζουν αγριοπερίστερα όπου ο ήχος τους σε συνδυασμό με τις εναλλαγές των χρωμάτων της θάλασσας και τις αντανακλάσεις του ηλιακού φωτός, του δίνουν ένα εξωτικό χαρακτήρα. Η Σπηλιά της Αγίας Γαλήνης είναι το πιο θεαματικό από τα γνωστά ενάλια σπήλαια της Κρήτης.
Η Αγία Γαλήνη δεν έχει τίποτε το πολυτελές ή το κοσμικό. Εξάλλου κάποια μέρη, έστω και αν δεν σε γοητεύουν με την πολυτέλεια τους ,σε κερδίζουν με τις απλές καθημερινές ομορφιές τους.
Η Αγια Γαλήνη είναι ένα από αυτά.
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Η Αγία Γαλήνη είναι ένα από τα πιο γνωστά τουριστικά θέρετρα της Κρήτης τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Οι πρώτοι επισκέπτες ξεκίνησαν να έρχονται στη δεκαετία του 1960 και έκτοτε καθιερώθηκε ως ένας αγαπημένος προορισμός.
Η ραγδαία τουριστική ανάπτυξη δεν κατάφερε να καταστρέψει τον τόπο και τους ανθρώπους της Αγίας Γαλήνης. Εδώ ο επισκέπτης βρίσκει πάντα την φιλική εξυπηρέτηση που επιθυμεί και μένει με μια αίσθηση οικειότητας και ζεστασιάς.
Αυτό είναι που κάνει τους επισκέπτες μας να έρχονται και να ξαναέρχονται για πολλές δεκαετίες και να έχουν γίνει, εκτός από πιστοί οπαδοί, και οι καλύτεροι διαφημιστές του τόπου μας.
Για την διαμονή σας στην Αγία Γαλήνη υπάρχουν υπέροχα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια, διαμερίσματα και studios για όλες τις προτιμήσεις σε πολύ καλές τιμές, και με την οικογενειακή φιλοξενία για την οποία φημιζόμαστε.
Για τους λάτρεις της κατασκήνωσης στην Αγία Γαλήνη υπάρχει οργανωμένο Camping, στον οικισμό Λαγκούφα κοντά στην παραλία της Αγίας Γαλήνης.
Η Αγία Γαλήνη προσφέρεται και για τα ψώνια σας και εδώ, κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο, μπορείτε να βρείτε καταστήματα με είδη ρουχισμού και υπόδησης, είδη δώρων, κοσμηματοπωλεία, είδη λαϊκής τέχνης και παραδοσιακά κρητικά προϊόντα.
Το χωριό είναι πλήρως εξοπλισμένο και με καταστήματα που εξυπηρετούν, όλη τη διάρκεια του χρόνου, τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων και των επισκεπτών του. Εδώ θα βρείτε καθημερινά ανοιχτά τα super και mini Market, φαρμακείο, περίπτερα, μανάβικα, κρεοπωλείο, φούρνους, ζαχαροπλαστείο, εστιατόρια, καφενεία κτλ.
Στην Αγία Γαλήνη θα βρείτε εξαιρετική ποικιλία προτάσεων για εστιατόρια, καφετέριες, Bars, snack-bars, beach-bars κτλ. Οι επιλογές πολλές και οποιαδήποτε και αν διαλέξετε δεν θα απογοητευθείτε, εδώ όλοι δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στην καλή εξυπηρέτηση του επισκέπτη μας.
Λόγω της θέσης της Αγίας Γαλήνης (νότιο κεντρικά) μπορεί κάποιος που διαμένει εδώ να επισκεφθεί σημεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος (ΦΑΙΣΤΟ, ΓΟΡΤΥΝΑ, ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ, ΚΝΩΣΟ κτλ.) αλλά και μέρη τουριστικού ενδιαφέροντος (ΧΑΝΙΑ, ΡΕΘΥΜΝΟ, ΗΡΑΚΛΕΙΟ κτλ.) με λεωφορεία του ΚΤΕΛ (καθημερινή και συχνή σύνδεση) ή ενοικιάζοντας αυτοκίνητο από τα τουριστικά γραφεία του χωριού.
Τα γραφεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων, μηχανών και γενικού τουρισμού που υπάρχουν μπορούν να σας εξυπηρετήσουν στην εύρεση ξενοδοχείου για την διαμονή σας και να σας προτείνουν μικρές αποδράσεις στο νησί.
Επίσης από το λιμάνι του χωριού ξεκινούν καθημερινά τουριστικά πλοία για τις πανέμορφες παραλίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Παύλου, Πρέβελη και για τα νησάκια Παξιμάδια τα οποία βρίσκονται σε απόσταση 5 μιλίων από την Αγία Γαλήνη.
Περισσότερες πληροφορίες: www.gogalini.com